หนทางนับหมื่นลี้ ต้องเริ่มต้นด้วยก้าวแรก

ดอกไม้สีน้ำเงิน
เมื่อเดินชนแปลกหน้า ฉันเอ่ยขอโทษเขาว่า ฉันไม่ได้ตั้งใจ เขาเองก็ตอบกลับมาว่า ขออภัยผมเองก็ไม่ทันเห็นคุณ เราต่างสุภาพ ถ้อยทีถ้อยอาศัย แสดงน้ำใจ แม้ไม่รู้จักกัน แต่ที่บ้าน เย็นวันนั้น ฉันทำกับข้าวอยู่ในครัว ลูกสาวตัวน้อยแอบมายืนข้างหลัง โดยไม่ทันระวัง ฉันหันกลับมาชนเธอล้มลง อย่ามายืนเกะกะ ฉันดุใส่ ลูกสาวน้ำตาคลอเบ้า แล้วเดินหน้าเศร้าออกไป คืนนั้นฉันได้ยินเสียงกระซิบจากเบื้องลึกของหัวใจ กับคนแปลกหน้ายังทำสุภาพได้ แต่กับลูกสาวอันเป็นที่รัก ทำไมทำได้ลงคอ

น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน

แล้วหัวใจอ่อนๆจากก้อนเนื้อหรือจะทนได้

เสาหินแปดศอกตอกเป็นหลัก

ไปมาผลักบ่อยเข้าเสายังไหว

ถ้าคนเราสนิทกันทุกวันไป

แล้วหรือจะไม่เผลอรักเข้าสักวัน

ไม่ชอบคำว่า พรหมลิขิต หรือ ฟ้าลิขิต

เพราะว่า พรหม ลิขิตชิวิตใครไม่ได้หรอก